Back

ⓘ Արամ Ազնաւորեան




                                     

ⓘ Արամ Ազնաւորեան

Արամ Ազնաւորեան,:

7 տարեկանին կորսնցուցած է հայրը։ Տարագրութեան ատեն մայրն ու մոյս հարազատներն ալ կորսնցնելէ ետք Խարբերդի մէջ ծառայած է Թուրքերու մօտ, մինչեւ զինադադար։ Գտած է քոյրը եւ յետոյ անցած է Պոլիս: Չորս տարի Բերայի որբանոցը մնալով, յաճախած է Կեդրոնական Վարժարան։

Այնուհետեւ որբերուն հետ միատեղ կը փոխադրուի Յունաստան եւ ապա իր շունչը կառնէ Վենետիկ: Հոգատար չունենալուն պատճառաւ կը մերժուի Մուրատ Րաֆայէլեան վարժարանի խնամակալութենէն։

Հօրեղբորորդիին ջանքերով կանցնի Ամերիկա ուր կը միանայ իր քրոջ։ Գիշերային դպրոց յաճախելով կը հետեւի արհեստի։ 1933-ին կամուսնանայ իրեն բախտակից որբուհիի մը հետ։ Կը բախտաւորուին չորս զաւակներով։

Արամ Ազնաւորեան մաս կազմած է մշակութային եւ ազգապահպանման ձեռնարկներու։ Աշխատակցած է հայ թերթերու։ Իր հայրենական տպաւորութիւնները, որպէս թերթօն, հրտարակուած են "Պայքար" օրաթերթին մէջ 1970-ին "Լոյսի Ճամբան" խորագրով։

Հրատարակած է երկու հատորներ. "Հայրենի Յուշեր" Տիրպոն, Միշիկըն 1952. վերամշակուած՝ 1973-ին, եւ "Հեքեաթներ", "Զուարճանալիքներ" Տիրպոն, Միշիկըն 1971:

Արամ Ազնաւորեան կը մշակէ գիւղագրութիւնը, ներկայացնելով գաւառի կեանքէն եւ Եղեռնի շրջանէն դրուագներ։ Իրապաշտ, անկեղծ, խանդաւար տողերով, զուարթախոհութեամբ ու անսեթեւէթ ոճով ի յայտ կը բերէ հայ ժողովուրդին նկարագրին կենսուրախ գիծերը, ինքն իսկ հաստատելով թէ "տխրութիւնը մեր ժողովուրդին տիրական գիծը չէ, ինչպէս թիւր կերպով ոմանք կը կարծեն. այլ ստեղծագործ, կորովի, ուրախ եւ զուարթ ժողովուրդ մըն է եղած հայ ժողովուրդը":