Back

ⓘ Արշակ Քհնյ. Ալաճաճեան




                                     

ⓘ Արշակ Քհնյ. Ալաճաճեան

Ան կ՛ընտրէ իր կեանքի ընկերը՝ Պալգէորգեան Գրիգորի ու Երանուհիի դուստրը՝ Սեդան, որուն հետ կը պսակուի 10 Նոյեմբեր 1990-ին, Ս. Քառասնից Մանկանց եկեղեցւոյ մէջ, ձեռամբ Տ. Ատոմ Ա. քհնյ. Քեհեայեանի ու Հայէպի քահանայից դասուն մասնակցութեամբ։ Իր քահանայական ձեռնադրութիւնն ու օծումբ տեղի կ՚ունենան ձեռամբ ՝ Տ. Սուրէն Արք.Գաթարոյեանի խարտաւիլակութեամբ՝ Գերպ. Տ. Նորայր Ծ. Վրդ. Աշրգեանի, Ս. Քառասնից Մանկանց եկեղեցւոյ մէջ, 10 Փետրուար 1991-ին, վերակոչուելով Տ. Արշակ։ Պատմութեան համար կ՛ուզենք արձանագրել, որ մինչեւ 1991, Սերիոյ Թեմի Աոաջնորղ Տ. Սուրէն Արք. Գաթարոյեան քահանայ ձեռնադրած էր հետեւեալներր. – Տ. Արսէն, Տ. Բարզէն, Տ. Արամ, Տ. Տաթեւ, Տ. Տաճատ, Տ. Մաշտոց, Տ. Ասողիկ, Տ. Նարեկ, Տ. Արմէն եւ Տ. Արշակ։ Քառասնօրեայ քահանայական պատրաստութեան շրջանը լրանալէ, Սրբազան հօր տնօրինութեամբ եւ Կրօնական Ժողովի որոշումով՝ Տ. Արշակ հոգեւոր հովիւ կը նշանակուի Ս. Քառասնից Մանկանց եկեղեցւոյ։ Համանուն եկեղեցւոյ մէջ պաշտօնավարող իր գորձակիցները կ՛ըլլան Տ. Ատոմ, Տ. Համադասպ, Տ. Ներսէս, Տ. Սահակ, Տ. Յուսիկ եւ աւելի ուշ՝ Տ. Տաթեւ։ Այսօր գործակից են նաեւ Տ. եղնիկ եւ Տ. Զարեհ։ 1992-ին, իր ձեռնադրութենէն տարի մը ետք, կը նշանակուի այցելու հոգեւոր հովիւ Ռազգայի, ամիսը անգամ մը պատարագելու եւ հոգեւոր սնունդ մատակարարելու։ Տարիներ ետք, ան կը կոչուի վարչական պաչտօններու։

Մէկ շրջան եղած է կրօնական Ժողոկի անդամ։ Վեց տարի Բերիոյ Թեմի կիրակնօրեայ դպրոցներու խորհուրդի անդամ։ Ութ տարի՝ 4 շրջան անդամ եղած է Ազգ. Գաւառական Ժողովի լրացուցիչ ընտրութիւններու կեդրոնական յանձնախումբի։ Իսկ 14 տարի եղած է այցելու հոգեւոր հովիւ Ռազգայի հայ գաղութին։ կրօնական ժողովի եւ Սրբազան Հօր որոշումով չորս տարիներէ ի վեր, Տ. Տրդատ քհնյ. Թաշճեանի հետ նշանակուած է Հայաստանեայց Առաքելական եկեղեցւոյ Եկեղեցասիրաց եղբայրակցութեան վարչութեան անդամ։ 12 տարիներու քահանայագործութենէ ետք, 4 Ապրիլ 2003-ին ստացած է Լանջախաչ կրելու իրաւունք, Արամ Ա. կաթողիկոսէն Մեծի Տանն Կիլիկիոյ։ 20 տարիներէ, ի վեր կը պաշտօնավարէ Ս. Քառասնից Մանկանց Մայր Եկեղեցւոյ մէջ, իր ծառայութեան համեստ բաժինը բերելով եկեղեցւոյ պայծառութեան համար տարուած աշխատանքներուն եւ օգտակար դառնալով իր ծխական ժողովուրդիի հոգեւոր կարիքներուն։